Van sollicitatiestress naar sollicitatie plezier!

Solliciteren. Voor de één een sport, voor de ander een bron van slapeloze nachten, zweterige oksels en plotselinge interesse in het reorganiseren van de bestekla (alles beter dan wéér die motivatiebrief). Maar wat als we het nou eens anders bekijken? Wat als je solliciteren niet meer ziet als een stressvolle race om te presteren, maar als een kans om te ontdekken wie je bent, wat je wilt, en wie daar allemaal bij past?

En nu je op Tweede Paasdag misschien toch wat eieren hebt gezocht (of verstopt), is het een mooi moment om ook even te broeden op je eigen toekomst. Want laten we eerlijk zijn: het leven is te kort voor sollicitaties die voelen als tanden trekken.

We kunnen het lang of kort maken, maar solliciteren is soms ongemakkelijk. Je zit te turen naar vacatureteksten waar je je maar half in herkent. Je vraagt je af of je wel goed genoeg bent. En je blijft eindeloos broeden op zinnen als: “Ik ben een enthousiaste teamspeler met een passie voor…” (Ja, ja. Jij ook al?)

Maar je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft zelfs niet alles zeker te weten. Wat je wél mag doen, is gewoon jezelf zijn. Authentiek solliciteren, daar begint het plezier.

Ik zie gelukkig van tijd tot tijd ook mensen die het solliciteren een beetje naar hun hand zetten. Die gewoon iets sturen wat klopt bij wie ze zijn, zonder drie keer ‘proactief’ te zeggen in één alinea. Mensen die niet meer zenuwachtig zitten te broeden op het perfecte zinnetje, maar gewoon zeggen waar ze goed in zijn en waar niet. Die hun ei leggen, om maar even in de paassfeer te blijven.

Want eerlijk is eerlijk: het hoeft allemaal niet zo zwaar. De perfecte sollicitatie bestaat niet, net zoals niemand exact weet hoeveel eieren er nou eigenlijk verstopt lagen in de tuin. Je vindt er een paar, je mist er misschien eentje, en soms blijkt je neefje die laatste gewoon al opgegeten te hebben.

Solliciteren mag best wat menselijker. Je mag twijfelen, je mag lachen tijdens het gesprek. Je mag zelfs zeggen dat je het antwoord niet weet. (Sterker nog: dat is vaak verfrissender dan het zoveelste ingestudeerde zinnetje uit de sollicitatie handleiding voor gevorderden.)

We verwachten vaak dat elke sollicitatie een schot in de roos is. Dat je meteen ‘de perfecte baan’ vindt. Maar ook werk zoeken is een proces. Soms moet je wat scharreleieren verzamelen voor je dat gouden ei tegenkomt. En dat is helemaal oké.

Misschien moeten we minder streven naar het perfecte plaatje en iets meer naar het echte plaatje. Je weet wel, zoals die paasbrunch die eindigt met een eierschaal in je mimosa en een gekookte wortel op de vloer. Onhandig, rommelig, maar wel gezellig.

Dus… ben je op zoek naar een nieuwe uitdaging? Een baan onder de zon? Iets dat beter past dan je huidige werkhok? Denk dan vooral aan jezelf als een paasei: uniek, verrassend van binnen, en misschien licht gebutst van buiten. Maar hé, dat maakt je juist interessant.

En als je wil dat iemand even met je meedenkt over waar je dat ei het best kunt leggen? Dan weet je me te vinden.

Fijne Tweede Paasdag!