Sabbatical; iets voor jou….?

Ik geef het eerlijk toe: het idee van een sabbatical (een paar maanden of zelfs een jaar vrij nemen van je werk om “jezelf te vinden” of “de wereld te ontdekken”) heeft mij nooit echt aangesproken. Niet omdat ik mijn werk zo geweldig vind dat ik het geen dag kan missen, en ook niet omdat reizen me niets doet. Maar een heel jaar zonder werk, zonder structuur, zonder dagelijkse routines? Wat doe je dan eigenlijk?

Toch zijn er mensen om mij heen die het wél doen. En ik bedoel niet de klassieke backpackers in hun tussenjaar. Nee, ik heb het over stellen met kinderen, een hypotheek, een volle agenda en een LinkedIn-profiel waar serieus op wordt ingezet. Ze stappen er even uit. Niet zomaar, het is vaak een lang gekoesterde droom, zorgvuldig voorbereid en strak gepland. Maar uiteindelijk doen ze het gewoon: ze gaan.

Een vriend van me verkocht zijn auto, verhuurde hun huis en regelde met zijn werkgever dat hij na acht maanden weer kon terugkeren. Met vrouw en twee jonge kinderen vertrokken ze naar Zuid-Amerika. Tussendoor gaven ze thuisonderwijs, wat in het begin wat rommelig was; rekenen aan de keukentafel, aardrijkskunde in de jungle…, maar al snel bleek hoe leerzaam reizen zelf kan zijn. “Ze hebben in die maanden meer geleerd dan in een heel schooljaar,” zei hij, terwijl hij foto’s liet zien van zijn kinderen die Spaans leerden van lokale kinderen en verhalen vertelden over vulkanen en lama’s.

Een ander stel koos voor een eenvoudiger pad: een tiny house op een Grieks eiland. Geen verre reis, geen wereldreis. Gewoon rust. Tijd voor boeken, wandelen, praten; dingen die in de drukte van alle dag vaak blijven liggen. Ook zij namen hun kinderen mee. Met een paar laptops, Zoom-lesjes en wat geduld bleek afstandsonderwijs ineens best werkbaar.

Wat me misschien nog wel het meest verbaasde: niet iedereen die dit doet, is financieel onafhankelijk of heeft een zak geld klaarstaan. De een spaart jarenlang, de ander verhuurt zijn huis en leeft van dat inkomen, weer een ander combineert het met remote werken of freelance opdrachten onderweg. Natuurlijk is het niet voor iedereen haalbaar, ik wil het niet romantiseren, maar het is ook niet alleen weggelegd voor de happy few met een trustfonds.

En dan werk. Want ja, hoe leg je aan je werkgever uit dat je even zes maanden offline wilt zijn? Het blijkt dat veel mensen daar verrassend open over zijn, mits je het op tijd en goed regelt. Een sabbatical wordt steeds vaker ingebouwd in cao’s of arbeidsvoorwaarden, en sommige bedrijven bieden het zelfs actief aan. In andere gevallen is het een kwestie van zelf onderhandelen, plannen, tijdelijk ontslag nemen en vertrouwen op wat daarna komt.

Wat mij fascineert, is hoeveel ruimte er ineens ontstaat wanneer mensen zélf hun tijd mogen indelen. Hoe anders ze praten als ze terug zijn. Alsof er iets op adem is gekomen. En hoe vaak ik hoor: “We dachten dat we van alles zouden missen. Maar het was juist het tegenovergestelde. We hebben zelden zo bewust geleefd.”

Ik weet nog steeds niet of het iets voor mij is. Maar de bewondering is er. Want terwijl ik door mijn agenda scroll, meetings plan en ‘s avonds op de bank neerplof, zijn zij ergens in de wereld, niet op vakantie, maar even helemaal los van alles wat moet.