Loslaten op vakantie? Alleen als de wifi uitvalt…….

Het is maandagochtend, ergens in Zuid-Frankrijk. De geur van croissants drijft langs het open raam, kinderen gillen vrolijk bij het zwembad, en je partner is net begonnen aan het zoveelste vakantieboek. En jij? Jij zit op het randje van het bed, stiekem je werkmail te checken onder het mom van “even het weer bekijken”.

We zeggen het allemaal, vol overtuiging: “Deze vakantie ga ik écht loslaten.” Maar voor velen van ons is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Want zodra je koffers zijn uitgepakt, lijkt je hoofd zich pas écht in te pakken met deadlines, to-do-lijstjes en het onbeantwoorde mailtje van vorige week vrijdag. Zelfs op een Italiaans strand met zand tussen je tenen en een Aperol in de hand, kan je brein zich gedragen alsof het op kantoor is, alleen dan zonder de airco.

Waarom is het voor sommigen toch zo moeilijk om het werk los te laten? Misschien komt het omdat werk voor veel mensen niet alleen werk is, maar ook een stukje identiteit. We zijn gewend aan de continue prikkel van nuttig zijn, dingen fixen, bereikbaar blijven. Stilte, of erger nog, verveling, voelt dan plots als een systeemfout. En als je jezelf eindelijk even losmaakt, is er vaak iemand in je omgeving die je appt en vraagt: “Zou jij dat rapport nog even kunnen doorsturen, nu je toch even tijd hebt?”

Maar laten we eerlijk zijn: de wereld vergaat niet als je een weekje onzichtbaar bent in de groeps chat van je werk. En misschien ligt daar precies de sleutel. De wereld blijft draaien. Ook zonder jouw constante betrokkenheid. En als dat idee eerst paniek oproept, betekent het misschien dat het tijd is om dat loslaten te oefenen.

Dat hoeft niet groots en meeslepend. Begin klein. Zet bijvoorbeeld je werkapps op stil of, voor de dappere zielen onder ons, verwijder ze tijdelijk. Maak met je team heldere afspraken over je afwezigheid. Geef je out-of-office een vrolijke toon, zodat iedereen weet dat je écht weg bent. Niet op het balkon met je laptop, maar in een kano, op een berg of in een hangmat, bij voorkeur ver weg van een stopcontact.

Het is zó zinvol om werk echt even los te laten. Want je hoofd, hoe slim en scherp ook,  is geen machine. Het heeft pauzes nodig, leegte, ruimte om nieuwe dingen te zien en ervaren. Dat moment waarop je onder een parasol ineens een briljant idee krijgt, of waarin je zonder stress beseft: hé, ik mis mijn werk eigenlijk een beetje,  dat is geen toeval, dat is herstel. Echte rust zorgt ervoor dat je daarna weer met frisse energie, heldere blik en (wie weet) hernieuwde motivatie aan de slag gaat. Niet op automatische piloot, maar met zin.

Natuurlijk zijn er situaties waarin helemaal loslaten niet haalbaar is. Als je bijvoorbeeld eindverantwoordelijk bent voor een bedrijf, of in een functie zit waarbij stilstand echt geen optie is, dan kan het helpen om één vast moment per dag in te plannen om je mail of berichten door te nemen. Maak een duidelijke afspraak met jezelf én met je omgeving: bijvoorbeeld elke ochtend een half uurtje checken, daarna écht vakantie. Zo blijft je hoofd rustig, houd je de controle waar het nodig is, en voorkom je dat werk op onbewaakte momenten alsnog je vakantie binnensluipt. Structuur in je bereikbaarheid geeft niet alleen je collega’s duidelijkheid, maar ook voor je gezin en het geeft jezelf wat meer rust in plaats van die continue mentale aan-uitknop.

Vakantie is niet alleen een pauze van werk, maar ook een kans om opnieuw te leren wat je belangrijk vindt. Om te merken dat je kinderen ineens groter zijn geworden dan je dacht. Dat je partner nog steeds geweldige grapjes maakt. En dat stilte eigenlijk best lekker is, als je ‘m de ruimte geeft.

Dus nee, loslaten gaat niet vanzelf. Maar elke keer dat je besluit je telefoon in je tas te laten, wint het leven een klein beetje terrein terug van je inbox. En dat, beste lezer, is misschien wel de enige deadline die er echt toe doet deze zomer.